1
2
3
4
5
6
7
| سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغبه جلوه گل سوری نگاه میکردمچنان به حسن و جوانی خویشتن مغرورگشاده نرگس رعنا ز حسرت آب از چشمزبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسنیکی چو باده پرستان صراحی اندر دستنشاط و عیش و جوانی چو گل غنیمت دان | | که تا چو بلبل بیدل کنم علاج دماغکه بود در شب تیره به روشنی چو چراغکه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغنهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغدهان گشاده شقایق چو مردم ایغاغیکی چو ساقی مستان به کف گرفته ایاغکه حافظا نبود بر رسول غیر بلاغ |